Terugblik Amnesty’s schrijfmarathon 2017

Het is alweer meer dan een maand geleden dat Amnesty’s Schrijfmarathon plaats vond wereldwijd. Het is hartverwarmend om te zien dat zoveel mensen op ongeveer 600 plekken in Nederland en online brieven schreven tegen onrecht.

 

In de week voor 10 december hebben mensen in Garyp thuis een schrijfparty georganiseerd aan de keukentafel en hebben catechesegroepen samen geschreven.
8 december hebben de kinderen van groep 8 van basisschool De Wraldpoarte kaarten

geschreven nadat zij eerst een filmpje hebben gekeken over de mensenrechten situatie van drie mensenrechtenverdedigers. Tijdens de schrijfmarathon in Theetuin ‘De Buorren’ zijn er weer veel mensen samen gekomen om te schrijven in een verwarmde tent. ’s Ochtends heeft wethouder Doeke Fokkema de schrijfmarathons in de gemeente Tytsjerksteradiel geopend met een gedicht en het aansteken van de Amnestykaars. Ook tijdens de winterwandeling in Garyp op 9 december hebben mensen een brief kunnen ondertekenen. Op 10 december, de dag van de mensenrechten, is er in de PKN kerk in Garyp ook aandacht geweest voor de schrijfmarathon, waarna mensen na de dienst de mogelijkheid hebben gehad om een brief te ondertekenen. 

 

 

 

 

Al met al hebben veel mensen zich sterk gemaakt tegen onrecht wat een geweldig resultaat heeft opgebracht, 590 brieven en kaarten! De brieven en kaarten zijn ondertussen op de bus gegaan. Van Shackelia Jackson kreeg Amnesty International als reactie op alle brieven en kaarten die zij heeft ontvangen mooie woorden. Shackelia’s broer is in 2014 voor een overvaller aangezien, waardoor haar broer is dood geschoten. Shackelia en haar familie eisen gerechtigheid en willen een onafhankelijk onderzoek naar de dood van haar broer en berechting van de dader.

Over the past two months I’ve received more than 6,000 letters, tweets and emails from people across the UK who I’ve never spoken to or met before in my life.
Reading them has been overwhelming. Kindness from one stranger is wonderful. Kindness from tens of thousands of strangers – not just from the UK but from across the world – is almost unbelievable. It has been life changing.
These messages of support and solidarity have given me much needed strength to continue in my struggle for justice, a struggle that began exactly four years ago today on 20 January 2014.
That was the day that my brother, Nakiea, was shot dead by the Jamaican police in our hometown, Kingston. ‘